I suppose to write about my experiences in saying goodbye to Malaysia but I didn’t had the chance.

It was hard for me to say goodbye for Malaysia has been a huge part of my life. Kaya, as expected, nadehydrate ako sa kakaiyak. Everytime I wanted to write, naiiyak ako kaya wala ng naging chance sa pagsulat.

Until I became so preoccupied with my new challenges in life. I recently attended a prayer workshop slash silent retreat in Arvisu House last weekend. Sobrang naging busy preparing the necessary requirements.

11pm when Fr. Xave told me that I was officially accepted in Arvisu as Prenovice. For me, it was special kasi natutulog na ako nun ng tumawag si pads sa phone ko to ask me to go down sa dining area para mag usap kami. Tas dun nya nga sinabi na inaaccept na nya ako sa prenovitiate. Kahit pupungas pungas pa ako nun (nakaisang round na kasi ako sa panaginip ko nun), tuwang tuwa ako ciempre. Sabi ko sa sarili ko, ‘this is it! this is really is it!‘ …. toinks!

The new chapter of my life is indeed getting closer. I took the entrance exam sa Ateneo para mag aral this second sem (nde ko pa alam ang result, sana maipasa ko un). Nameet ko na din for the first time ang mga facebook friends ko na Jesuits, ang laki talga ng tulong ng facebook. Naging super close kami agad sa unang personal meeting namin. Parang matagal na kaming magkakasama.

Maraming pagkakataon na naiiyak ako sa naging desisyon ko. Nagugulat parin ako sa bilis ng mga pangyayari. Pero wala nman akong pinagsisihan. Para ito sa Diyos at alam kong dito ako magiging masaya. I felt so at home sa Arvisu sa unang yapak ko palang. Alam kong marami akong pagdaraanang hirap tatlong araw mula ngaun. Pero willing parin akong tanggapin kung ano man ang mga ito. Bigyan nawa ako ng Diyos ng grasya upang tapusin ang naumpisahan ko ng tahakin. Amen.

In one week, I will be in Philippines again..

It’s been four years when I first stepped in this foreign land. Mukha pa akong tanga nun, batang bata, walang muwang at takot dahil na din siguro ito ang unang pagkakataon na nagtrabaho ako sa ibang bansa.

Naalala ko pa nun na ilang gabi din akong umiiyak ng palihim dahil ayokong makita ito ng roommate ko. Pero nahahalata din kinaumagahan pagpasok ko sa office dahil mugto ang mga mata ko..

Naalala ko pa nun na bigla akong tatakbo sa cr para umiyak sa oras ng trabaho. Nde ko mapigilan ang sarili ko, mixed emotions na din siguro, nahohomesick, naaawa sa sarili, pressure sa work, malamig at sobrang tahimik at naiihi.

Naalala ko pa nun na wala akong kaibigan, may mga ugali ang mga officemates ko nun kaya bihira lang akong makihalubilo sa kanila.. Mag isa lang ako.

Marami akong natutunan sa mahigit na apat na taon kong pagttrabaho dito. Marami na din ang nagbago sa akin. Nde na ako masyadong iyakin, kelan nga ba ang huli kong pag iyak? Nde ko na matandaan.

Marami na din akong natulungan, financially stable na pamilya ko, wala nmn akong pinag-aaral kaya napupunta sa parents ko ang pinapadala ko. Minsan humihingi ng tulong ang mga ate ko sa ibang bansa at sa awa ng Diyos, natutulungan ko naman, kesa naman sa uutang sila sa bangko na may interest, sa akin nalang sila manghiram ng pera at saka nalang nila bayaran kung kelan nila gusto o kung nde ko na maalala, sa kanila nalang un. Pera lang yan.

Naibigay ko din ang luho ng mga magulang ko. Nakapaglibot na din sila dito at sa Thailand. Masaya ako dahil nasabi nila na super enjoy sila dito at sa beach sa phuket. Nde din malagot lagot ang kwentuhan nila sa knilang mga kaibigan pag uwi nila ng pinas. Kung ano man ang hingin ng magulang ko ay binibili ko, kahit na bawal ang alak sa tatay ko, cge, bili parin ng cognac at chivas regal. Gustong gusto ni mommy ang mga bags, burloloy at mga t-shirts na may tatak ‘malaysia’ kaya naman umaapaw ang cabinet nya ngaun sa dami.

Sa apat na taon ko dito sa ibang bansa, nakahanap ako ng mabubuting kaibigan. Kapwa pinoy at mga local malaysians. Kung tatanungin nyo ako, magkaiba kung makisama ang dalawang grupong ito. Puro inom, party, inom, clubbing, sports at inom ang sa mga pinoy at laboy at kain sa labas naman ang sa mga chinese malaysians.

Ilang beses din akong tinaasan ng sweldo ng boss ko. Sobrang flattered and thankful ako kasi naaappreciate nila ang trabaho ko. Naging all-around IT din ako. Bukod sa mga computer problems, naging expert din ako sa accounting jobs, stock control, sales processing, konting logistics at sa production. Kaya siguro kahit ngaung paalis na ako ay inooperan pa ako ng mas malaking sweldo, wag lang akong umalis.

Nagpapasalamat ako sa Diyos at nde ako napariwara sa pagttrabaho ko dito sa ibang bansa. Naging matured ako sa mga problemang nakaharap ko, sa mga tagumpay at sa mga pakikisama. Ganun pala un? Nde ko inaasahang makakayanan ko to, nde ko inaasahang lalawak ang aking pang unawa sa mga bagay bagay.

Nagpapasalamat ako sa Diyos at kahit nakalimutan ko sya saglit, tinawag parin Nya ako para sa Kanyang misyon.

Ngaun, eksaktong isang linggo nlng ang natitira para sa akin, marami akong alaalang iiwan. Nakakalungkot pero ganun talga ang buhay. Minsan kailangan nating masaktan upang lalong lumago. Babalik yata ang pagiging iyakin ko.. Mamimiss ko ang Malaysia, ang aking mga kaibigan, ang aking boss at trabaho, ang mga pagkain, ang mga laboy at lahat lahat na..

In one week..

One more month..